Prawdzie w Miłości

Ksiądz kanonik Zdzisław Seremak (30.09.1937 – 22.05.1991), zmarł w 31. roku kapłaństwa. Jego kapłańskim mottem były słowa z Pierwszego Listu Św. Jana Apostoła: „Bóg jest miłością”. A realizował je służąc prawdzie w miłości.

Po skończonym liceum młody Zdzisław Seremak zamiast na studia medyczne postanowił wstąpić do seminarium duchownego we Wrocławiu. Po święceniach kapłańskich w 1960 r. został wysłany na studia z historii Kościoła na Katolicki Uniwersytet Lubelski. Następnie studiował w Rzymie w latach 1961-1966 w czasie gdy odbywał się tam Sobor Watykański II. Znał sześć języków obcych i był soborowym tłumaczem. Dzięki temu mógł pracować blisko Prymasa Stefana Wyszyńskiego, Kardynała Karola Wojtyły i Arcybiskupa Bolesława Kominka.

Po powrocie do kraju pracował na parafiach w Jeleniej Górze, Kotliskach, Chojnowie, Zgorzelcu, Lądku Zdroju i we Wrocławiu. Był wykładowcą teologii moralnej w Wyższym Arcybiskupim Seminarium Duchownym we Wrocławiu.

W latach 1983-1991 ks. Seremak był pierwszym odpowiedzialnym krajowym za wspólnoty ruchu Komunia i Wyzwolenie w Polsce, wyznaczonym przez księdza prałata Luigi Giussaniego.

Droga księdza Zdzisława

30 września 1937 r. - w Drohobyczu Zdzisław przychodzi na świat jako czwarte dziecko Wojciecha i Marii Seremak. Miał o czternaście lat starszego brata Bolesława i dwie siostry – starszą o 2,5 roku Teresę oraz drugą, która zmarła jako niemowlę.

1942 r. – ciężka wojenna sytuacja powoduje, że ojciec zawozi dwoje najmłodszych dzieci (Teresę i Zdzisława) do swojego brata na wieś, do miejscowości Żelichów w powiecie tarnowskim.

Jesień 1943 r. – Zdzisław i Teresa razem z matką wyjeżdżają do Dąbrówki koło Bochni. W tym czasie jego starszy brat Bolesław został aresztowany przez Niemców, wywieziony do obozu koncentracyjnego na Majdanku i tam zamordowany.

1944 r. – Zdzisław przystępuje do Pierwszej Komunii Świętej w kościele parafialnym w Okulicach, gdzie przynależała wieś Dąbrówka.

Maj 1945 r. - ojca Zdzisława skierowano do pracy do Wrocławia. Następnie wraz z rodziną osiedla się na stałe w pięknym Miliczu.

1949 r. – Zdzisław przyjmuje Sakrament Bierzmowania, który otworzył serce młodego Zdzisława na przychodzące powoli powołanie kapłańskie.

1950 r. – rozpoczyna naukę w Państwowej Zasadniczej Szkole Zawodowej. Po pierwszym roku, za namową dyrektora szkoły i wychowawczyni, Zdzisław zdaje egzamin do Liceum Ogólnokształcącego, gdzie może w pełni rozwijać talent i zdolności do nauki.

12 czerwca 1955 r. – zaraz po maturze Zdzisław przypadkowo wchodzi do kościoła podczas odprawianej tam Mszy Świętej, by po kilku chwilach wyjść jako człowiek głęboko wierzący, świadomy swej dalszej drogi i zdecydowany na wstąpienie do Seminarium Duchownego.

Sierpień 1955 r. – wstępuje do Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu.

14 sierpnia 1960 r. - mając niespełna 23 lata przyjmuje święcenia kapłańskie w katedrze wrocławskiej z rąk bp. Andrzeja Wronki. Następnego dnia ks. Zdzisław odprawia w kościele parafialnym w Miliczu pierwszą Mszę św. prymicyjną.

Jesień 1960 r. – rozpoczyna studia z historii Kościoła na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

Marzec 1961 r. – ks. Zdzisław zostaje skierowany na dalsze specjalistyczne studia do Rzymu, w Angelicum – Uniwersytecie św. Tomasza oraz w Instytucie Duchowości Terezjańskiej (Alphonsianum) Kolegium Międzynarodowego w Rzymie, na kierunku teologia moralna. Dodatkowo podejmuje studia z języka francuskiego w Institut Catholique de Paris, a także języka niemieckiego w Goethe Institut München.

2 czerwca 1962 r. – umiera jego mama. Ks. Zdzisław bardzo mocno przeżywa fakt, że nie może uczestniczyć w jej pogrzebie. Uroczystościom pogrzebowym w Miliczu przewodził bp Paweł Latusek przy współudziale wielu kapłanów.

Październik 1962 r. - grudzień 1965 r. - uczestniczy we wszystkich czterech sesjach Soboru Watykańskiego II. Ma możliwość spotkania kolejnych Papieży: Jana XXIII i Pawła VI, a także Prymasa Polski, Kardynała Stefana Wyszyńskiego oraz Arcybiskupa Bolesława Kominka, który darzył swojego krajana wielką sympatią i życzliwością.

18 listopada 1965 r. – ukazuje się tekst Orędzia biskupów polskich do biskupów niemieckich, który ks. Zdzisław z polecenia Abp Kominka napisał w języku niemieckim (i prawdopodobnie również przekazał polskiemu dziennikarzowi).

20 października 1966 r. – wraca po studiach do Polski i od razu przystępuje do pracy jako kapelan i sekretarz Arcybiskupa wrocławskiego Bolesława Kominka. Ma także prelekcje i wykłady na spotkaniach we wrocławskim Klubie Inteligencji Katolickiej.

20 stycznia 1967 r. - rozpoczyna wykłady teologii moralnej w Wyższym Arcybiskupim Seminarium Duchownym i jest spowiednikiem alumnów. Drugim jego zadaniem jest działalność duszpasterska we wrocławskim kościele pw. Św. Marcina.

Październik 1967 r. – rozpoczyna studia doktoranckie na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie.

Początek 1968 r. - zaczynają się kłopoty ze zdrowiem. Dwa razy ks. Zdzisław trafia do szpitala na długotrwałe leczenie w związku z chorobą wrzodową dwunastnicy i przewlekłym nieżytem oskrzeli.

31 lipca 1968 r. - ks. Zdzisław zostaje zwolniony z pracy we wrocławskiej Kurii Arcybiskupiej, co przeżywa bardzo boleśnie.

25 sierpnia 1968 r. - zostaje kapelanem u Sióstr Najświętszej Marii Panny (Siostry Marianki) we Wrocławiu, gdzie jego zadaniem było odprawianie nabożeństw i codzienny wykład z teologii moralnej w Nowicjacie dla Sióstr. Posługa Księdza Zdzisława w Zgromadzeniu trwa trzy lata, do 1970 r.

4 lutego 1971 r. - zostaje mianowany asystentem przy Katedrze Teologii Moralnej w Wyższym Arcybiskupim Seminarium Duchownym we Wrocławiu. Funkcję tę pełni jednak tylko do połowy lipca.

15 lipca 1971 r. – ks. Zdzisław otrzymuje nominację do parafii pw. Św. Erazma w Jeleniej Górze, gdzie pracuje jako wikariusz do 15 czerwca 1973 r.

30 czerwca 1973 r. - pracuje w parafii w Kotliskach, gdzie a od 1 września zostaje proboszczem.

13 maja 1974 r. - zostaje mianowany proboszczem w Chojnowie.

1 października 1976 r. - otrzymuje skierowanie do parafii pw. Św. Jana Chrzciciela w Zgorzelcu Ujeździe, a 30 grudnia zostaje mianowany proboszczem tej parafii.

18 sierpnia 1978 r. – umiera ojciec ks. Zdzisława. W wieku czterdziestu lat pozostaje sam, bez rodziców, których bardzo kochał i z którymi był związany.

26 czerwca 1980 r. - zostaje proboszczem i dziekanem dekanatu w Lądku Zdroju. Tutaj przebywa najdłużej, bo ponad 9 lat.

Październik 1983 r. - w Olsztynie pod Częstochową uczestniczy w rekolekcjach prowadzonych przez włoskiego księdza Luigi Giussaniego, założyciela katolickiego ruchu Comunione e Liberazione (polska nazwa to Komunia i Wyzwolenie). Wówczas zostaje wyznaczony na pierwszego odpowiedzialnego krajowego za tworzące się w Polsce wspólnoty tego ruchu. Comunione e Liberazione staje się częścią jego życia i ks. Zdzisław jest wierny temu powołaniu aż do śmierci.

Sierpień 1989 r. - zły stan zdrowia ks. Zdzisława zobligował przełożonych do przeniesienia go do parafii pw. Św. Mikołaja we Wrocławiu, gdzie jako proboszcz pozostaje aż do śmierci.

14 marca 1991 r. - ks. Zdzisław dostaje wylewu. Zostaje przewieziony do szpitala św. Józefa, gdzie przebywa trzy tygodnie. Następnie trafia do szpitala MSW na oddział chirurgii.

22 maja 1991 r. - oddał ducha Panu Bogu. Na cmentarz w Miliczu odprowadził jego doczesne szczątki kolega ze studiów i przyjaciel, Ks. Biskup Józef Pazdur.

Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie, a światłość wiekuista niechaj mu świeci na wieki. Amen